İnsana bir zarar (sıkıntı) dokunduğu zaman, içten yönelmiş olarak Rabbine duâ eder. Sonra ona kendinden bir nimet verdiği zaman, önceden O'na duâ ettiğini unutur ve O'nun yolundan saptırmak için Allah'a eşler koşmaya başlar. De ki: "küfrün biraz yararlanıp yaşa. Muhakkak ki sen, ateşin ashabındansın (halkındansın)."
( Zümer sûresi - 8)
Bir Hadis
İbn Abbas (r.a.)’tan şöyle rivayet edilmiştir:
“Beni Saide’nin kardeşi Sa’d b. Ubade’nin annesi kendisi yanı başında olmadığı bir vakitte öldü. Adam ‘Ya Resulullah! Ben yokken annem vefat etti. Yerine bir sadaka versem ona bir fayda verir mi?’ dedi. Resulullah (s.a.s.) ‘Evet’ buyurdu. Bunun üzerine adam: ‘Öyleyse seni şahit tutuyorum ki Mihrak bahçesini onun için sadaka olarak veriyorum.’ dedi.”
Buhârî (5/297), Ebu Davud (2/15), Neseî (2/130), Tirmizî (2/25), Ahmed b. Hanbel (3080)
